Drangey

Drangey is a location that appears in Grettis saga, one of the Íslendingasögur — the Sagas of Icelanders. These remarkable medieval texts were written in Iceland during the 13th and 14th centuries, preserving oral histories and stories from the Viking Age settlement of Iceland (9th–11th centuries).

The sagas describe real people, places, and events, making locations like Drangey living connections to Iceland's deep past. Many of these saga sites can still be visited today, standing as silent witnesses to the dramatic events recorded in the ancient texts.

From the saga:

"Guðmundur mælti: „Ey sú liggur á Skagafirði er heitir Drangey.“ (69) Grettir sagði móður sinni hvað Guðmundur hinn ríki hafði ráðið honum og lést mundu leita ef kostur væri að komast í Drangey en þó kvaðst hann eigi þar vera mega nema hann fengi einnhvern dygðarmann að vera hjá sér. (69) En eigi veit eg hverja heill þið sækið þangað í Drangey en þar munuð þið beinin bera og margir munu þar fyrirmuna ykkur þarvistar. (69) Bað Grettir hann ásjá og sagði honum fyrirætlan sína að hann vildi komast út í Drangey. (70) Þá er Grettir kom í Drangey voru þessir héraðshöfðingjar í Skagafirði. (70) Þeir áttu allir part í Drangey. (71) Nú þögnuðu bændur og þótti mikill vogestur kominn í Drangey. (72) Grettir fór aftur til Drangeyjar og tók Illugi feginsamlega við honum. (72) Bændur þeir sem óríkari voru töluðu með sér að þeim væri lítið gagn að eiga lítinn part í Drangey og buðu nú að selja Þórðarsonum en Hjalti kvaðst eigi kaupa vilja. (73) Að áliðnu sumri fór Þorbjörn öngull með alskipaða skútu til Drangeyjar en þeir gengu fram á bjargið. (74) Svo er sagt að þá er Grettir hafði tvo vetur verið í Drangey þá höfðu þeir skorið flest allt sauðfé það sem þar hafði verið. (75) Skagfirðingar ámæltu mjög Þorbirni öngli fyrir það er hann kom eigi Gretti burt úr Drangey og kváðust mundu aftur taka hver sinn part. (76) Hann fýsti Þorbjörn mjög til að fara til Drangeyjar og kvaðst vildu sjá hvort hún væri svo mikið bjarg að hvergi mætti upp komast. (76) Og eftir þetta fóru þeir til Drangeyjar og skutu honum, Austmanninum, upp í einhverjum stað og skyldi hann leynast að ef hann kæmist upp á eyna en þeir lögðu að stiganum og tóku tal við þá Gretti. (76) En nú þykir mér meiri von að þeir megi sitja í Drangey fyrir mínum sökum. (76) Þótti þessi ferð verri en hin fyrri og sat Grettir þenna vetur í Drangey og hittust þeir Þorbjörn ekki þann vetur. (78) Vil eg nú að þú farir til Drangeyjar og troðir illsakir við Gretti. (78) Öngull svarar: „Lest eg á ferðir til Drangeyjar því að jafnan er mér verra í hug þá eg fer í burt þaðan en þá eg kem.“ (78) Tóku þeir róðrarleiði út til Drangeyjar. (79) Eftir það lætur hún hrinda trénu á sjó og mælti svo fyrir að það skyldi reka út til Drangeyjar „og verði Gretti allt mein að.“ (79) Nú sat Grettir í Drangey sem fyrr segir og þeir allir félagar og létu vel yfir sér. (81) Þaðan mun sigla mega inn til Drangeyjar, en ósýn líst mér ferð yður ef Grettir er ósjúkur og heill. (81) Komu þeir um kveldið er rökkvað var inn til Drangeyjar. (84) Öngu voru þeir menn bættir er fallið höfðu með Þorbirni í Drangey. (84) Skeggi, son Gamla en mágur Þórodds drápustúfs en systurson Grettis, fór norður til Skagafjarðar með atgangi Þorvalds Ásgeirssonar og Ísleifs mágs hans, er síðan var biskup í Skálholti, og samþykki alls almúga og fékk sér skip og fór til Drangeyjar að sækja lík þeirra bræðra, Grettis og Illuga, og færðu út til Reykja á Reykjaströnd og grófu þar að kirkju. (85) Öngull fékk honum og Drangey."