Torfastaðakirkja

Bakgrunnur

Saga og bakgrunnur

Torfastaðakirkja er í Skálholtsprestakalli í Árnesprófastsdæmi og hefur mikilvægan sess í kirkjusögu Suðurlands. Hún var vígð á nýársdag 1893 að viðstöddum 335 manns, sem var tvöfalt fleiri en fjöldi sóknarbarna þá, sem sýnir hversu mikilvæg kirkjan var fyrir samfélagið. Prestakall Torfastaða var víðlent og erfitt yfirferðar vegna Tungufljóts, en útkirkjur voru í Bræðratungu og Haukadal og stundum í Úthlíð líka. Þar að auki voru fyrrum kirkjur í Einholti og á Felli og mörg bænhús, sem bendir til víðtæks og virks trúarlífs. Trúarlegar rætur svæðisins eru djúpar, en prestar voru við allar alkirkjur allt fram að plágunni miklu í upphafi 15. aldar. Torfastaðaprestar þjónuðu Skálholti frá 1785, en Ólafsvallaprestar tóku við því hlutverki 1875-1925, sem sýnir hvernig stjórnsýsluskipan íslensku kirkjunnar þróaðist í aldanna rás.

Torfastaðakirkja stendur sem heillandi vitnisburður um ríkan trúar- og byggingararf Íslands í gróskumiklu landslagi Suðurlands. Þessi myndræna kirkja, með einkennandi hvítum timburveggjum, skærrauðu bárujárnsþaki og litlum, glæsilegum klukkuturni krýndum krossi, er staður friðsællar fegurðar. Hún var vígð á nýársdag 1893 og á sér sérstakan stað í sögu héraðsins, en ótrúlegur fjöldi, 335 manns, var viðstaddur vígslu hennar – tvöfalt fleiri en sóknarbörn á þeim tíma. Prestakall Torfastaða var sögulega víðlent og erfitt yfirferðar, sérstaklega vegna Tungufljóts, en það þjónaði fjölda útkirkna og bænhúsa, þar á meðal í Bræðratungu, Haukadal og Úthlíð. Gestir geta notið einfaldrar en traustrar hönnunar, sem er dæmigerð fyrir margar eldri íslenskar kirkjur, og ígrundað djúp samfélagsbönd sem hún táknar. Friðsælt umhverfið, umkringt dreifðum trjám og lítilli minnisvarða, býður upp á íhugun og friðsæla viðkomu á hvaða ferðalagi sem er um Suðurland. Hún er áhrifamikil áminning um trú og seiglu sem mótaði íslenskt sveitalíf.