Sæbólskirkja

Bakgrunnur

Saga og bakgrunnur

Saga Sæbólskirkju einkennist bæði af trúmennsku og dramatískum atburðum. Upprunalega kirkjan á Sæbóli, timburbygging, endaði hörmulega 8. febrúar 1925, í miklum stormi sem kallaðist 'Halaveðrið'. Stormurinn var svo öflugur að hann feykti gömlu kirkjunni burt og braut hana í spón. Þessi skelfilegi missir dró þó ekki kjark úr seigfljúgu samfélagi Ingjaldssands. Með sameiginlegu átaki og óbilandi trú var ný steinkirkja byggð á sama stað. Þessi núverandi Sæbólskirkja, sterk og falleg bygging, var vígð 29. september 1929, aðeins fjórum árum eftir eyðileggingu forvera síns. Hún stendur í dag sem tákn um óbilandi anda Vestfjarðamanna. Inni í kirkjunni eru nokkrir dýrmætir munir sem segja sögur yfir aldir. Elstur er koparljósahjálmur frá 1649, sem talinn er vera gjöf frá skipshöfn erlends skips sem lifði af sjávarháska við Ingjaldssand. Á hann eru greipt mörg nöfn erlendra karlmanna, sem bera vitni um þessa þakklátu sjómenn. Aðrir mikilvægir munir eru forngripir eins og kaleikur og patína frá 1733 og 1776. Kirkjan minnist einnig séra Sigtryggs Guðlaugssonar (1862-1959), sem þjónaði sókninni í yfir 33 ár og fór ótrúlega 900 ferðir yfir Sandsheiði í embættiserindum sínum. Legstaður hans er í Sæbólskirkjugarði, sem tengir merkilega arfleifð hans beint við þennan helga stað.

Sæbólskirkja, heillandi hvít kirkja með einkennandi rauðri hurð og háum svörtum krossi, stendur sem vitnisburður um seiglu og trú í miðri hrjúfri fegurð Vestfjarða Íslands. Þessi fagurfræðilega kapella, staðsett á Ingjaldssandi, með einfaldri en glæsilegri hönnun sinni, býður upp á friðsæla innsýn í íslenskt sveitalíf og trúararfleifð. Núverandi steinkirkja, sem vígð var 29. september 1929, kom í stað eldri timburbyggingar sem eyðilagðist í 'Halaveðrinu' 8. febrúar 1925. Endurbygging hennar ber vitni um ákveðni samfélagsins. Inni geta gestir uppgötvað merkilega sögulega muni. Elsti gripurinn er koparljósahjálmur frá 1649, talinn vera gjöf frá erlendum sjómönnum sem fundu skjól á Ingjaldssandi eftir skipbrot. Á hann eru greipt mörg nöfn erlendra karlmanna, sem hvísla sögur um lifun og þakklæti. Einnig eru þar forngripir eins og kaleikur og patína frá 1733 og 1776, sem sýna langvarandi arfleifð kirkjunnar. Ljóskross er minningargjöf um séra Sigtrygg Guðlaugsson (1862-1959), sem þjónaði Sæbólskirkju í að minnsta kosti 33 ár og fór yfir Sandsheiði yfir 900 sinnum í embættiserindum. Legstaður hans er í Sæbólskirkjugarði, sem bætir enn einu lagi af sögulegri þýðingu við þennan afskekkta og fallega stað. Að heimsækja Sæbólskirkju snýst ekki bara um að sjá kirkju; það snýst um að tengjast djúpri sögu mannlegrar þrautseigju, trúar og samfélags í einu stórbrotasta landslagi Íslands. Einfalda hvíta ytra byrðið, grátt þak og áberandi kross standa fallega út gegn grænu grasi, bláu vatni og hrjúfum fjöllum, sem gerir það að sannarlega eftirminnilegum áningarstað.