Óspakseyrarkirkja

Bakgrunnur

Saga og bakgrunnur

Kirkju að Óspakseyri í Bitrufirði á Ströndum er getið í kirknatali Páls Jónssonar biskups frá því um 1200 og er hún samkvæmt máldögum helguð guði, Maríu guðsmóður, Jóhannanni postula og guðspjallamanni, Ólafi konungi, Þorláki biskupi og heilagri Margréti mey. Kirkjan mun snemma hafa orðið annexía frá Prestbakka, sem endurspeglar kirkjuleg tengsl hennar á svæðinu. Hún virðist ekki hafa eignast jarðir, en átti lambseldi, skæðatoll, ostatoll og málsmjólk á bæjum. Einnig átti hún rekaítak og hvalreka, sem voru mikilvægar auðlindir til framfærslu á þessu strandsvæði. Óspakseyrarsókn var lögð til Tröllatunguprestakalls með lögum 1885 og var þjónað frá Kollafjarðarnesi eftir að prestsetur varð þar. Síðar var sóknin aftur lögð til Prestbakka. Enn varð breyting á þessu árið 2004 og þá var hún lögð til Hólmavíkurprestakalls. Kirkjan sem nú stendur á Óspakseyri var reist árið 1939 og er úr steinsteypu. Þessi nútímabygging heldur áfram langri hefð guðþjónustu og samkomustaðar á þessum sögulega mikilvæga stað, með útsýni yfir rólegt vatn fjarðarins. Hún stendur sem tákn um varanlega trú og menningararfleifð Vestfjarða, sem blandar saman aldalangri sögu við sérstakan arkitektúr miðrar 20. aldar.

Óspakseyrarkirkja, heillandi staður við Bitrufjörð í Vestfjörðum, gefur innsýn í ríka kirkjusögu landsins. Kirkjan, með einkennandi rauðu þakinu og hvítum steinsteyptum veggjum, myndar sláandi andstæðu við stórfenglegt landslag fjarðarins og grænar hæðir, sérstaklega undir oft skýjuðum íslenskum himni. Núverandi bygging, reist árið 1939, er vitnisburður um langvarandi nærveru bænahúss hér, en sögulegar heimildir benda til þess að kirkja hafi staðið á þessum stað allt frá árinu 1200. Einfaldur en glæsilegur arkitektúrinn, með áberandi turni og boðlegu bogadregnu hliði, býður upp á íhugun. Gestir geta gengið um litla, girtan kirkjugarðinn og skoðað gömlu legsteinana sem segja frá lífum sem voru lifuð og lögð til hvíldar í þessu afskekkta horni Íslands. Hin rólega staðsetning við sjávarsíðuna veitir djúpa tilfinningu fyrir friði og tengingu við rótgróna menningar- og trúararfleifð eyjarinnar. Þetta er fullkominn staður fyrir rólega íhugun og til að meta íslenskan seigluanda.