Narfeyrarkirkja

Bakgrunnur

Saga og bakgrunnur

Saga Narfeyrarkirkju er sannfærandi frásögn um þrautseigju gegn hinum ógnvekjandi íslensku náttúruöflum. Kirkjustaðurinn á Narfeyri, sögulega þekktur sem Geirröðareyri, hefur verið miðstöð tilbeiðslu í aldaraðir og þjónaði sem eina kirkjan á Skógarströnd til ársins 1563. Eftir það varð hún útkirkja frá Breiðabólsstað fram til 1970, þegar hún gekk til liðs við Stykkishólmsprestakall. Núverandi litla timburkirkja, þó hún virðist hógvær, á sér dramatíska fortíð. Kirkja sem byggð var á staðnum árið 1888 hrundi harmrænt þann 23. desember sama ár vegna mikils veðurs. Óbugaðir, endurbyggði samfélagið nýja kirkju árið 1889. Hins vegar reyndist þessi bygging einnig viðkvæm, færðist til á grunni sínum í stormi árið 1897 og fauk algjörlega í burtu ári síðar. Núverandi Narfeyrarkirkja var síðan reist árið 1899 og felur í sér óbilandi anda og ákveðni heimamanna til að halda helgum stað sínum við þrátt fyrir endurteknar náttúruhamfarir.

Narfeyrarkirkja, heillandi hvít kirkja með sláandi rauðu þaki og litlum klukknaturni sem prýðir bláan kross, stendur stolt í rólegu landslagi Vesturlands. Hún er staðsett á sögulegum kirkjustað Narfeyrar, vestasta bænum á Skógarströnd, og gefur innsýn í langvarandi trúararfleifð Íslands. Núverandi bygging, með einföldu en traustu bárujárnsyfirborði og dökkum gluggakörmum, er vitnisburður um seiglu íslenskra samfélaga. Þessi staður, upphaflega þekktur sem Geirröðareyri eftir fyrsta landnámsmanninum, hýsti eina kirkjuna á Skógarströnd til ársins 1563. Í aldaraðir þjónaði hún sem útkirkja áður en hún varð hluti af Stykkishólmsprestakalli árið 1970. Saga Narfeyrarkirkju einkennist af ótrúlegri þrautseigju. Timburkirkjan sem byggð var árið 1888 hrundi á dramatískan hátt 23. desember sama ár. Ný kirkja var reist árið 1889, en hún stóðst ekki heldur íslenskra veðursins, færðist til á grunni sínum í stormi árið 1897 og fauk í burtu ári síðar. Núverandi kirkja, endurreist árið 1899, táknar þannig sigur yfir mótlæti. Gestir munu njóta friðsællar umhverfis, litla kirkjugarðsins með veðruðum krossum, og víðáttumikils útsýnis yfir nærliggjandi græna akra og fjarlæg fjöll. Þetta er staður til að íhuga djúpstæða trú og þrautseigju sem einkennir íslenska menningu.