Laugardalur — Græni dalur Reykjavíkur

Bakgrunnur

Saga og bakgrunnur

Í margar aldir hafði Laugardalur, eða 'Heitavatnsdalur', mikla hagnýta þýðingu fyrir íbúa Reykjavíkur. Frá fyrstu landnámsöldum fram á byrjun 20. aldar þjónaði þessi dalur sem hefðbundið þvottahús borgarinnar. Náttúrulegir hverir spýttu upp á yfirborðið og veittu aðgengilegt heitt vatn sem gerði það að fullkomnum, sameiginlegum stað til að þvo föt. Konur ferðuðust frá bænum, körfur fullar af þvotti, til að nýta þessi gufandi vötn og leggja fötin sín til þerris á grænum hlíðum. Umbreyting Laugardals í það útivistarsvæði sem við sjáum í dag hófst á þriðja áratug 20. aldar. Þessi breyting markaði nýjan kafla fyrir dalinn, þar sem hann fór frá því að vera eingöngu hagnýtt rými yfir í að vera miðstöð fyrir tómstundir og almenna ánægju. Helstu framfarir voru stofnun Grasagarðsins árið 1961, opnun Laugardalslaugar árið 1968 (sem hefur síðan verið stækkuð mörgum sinnum til að verða sú stóra bygging sem sést í dag), og viðbót Fjölskyldu- og húsdýragarðsins árið 1990. Þjóðarleikvangurinn, Laugardalsvöllur, áberandi eiginleiki í landslaginu, var endurbyggður árið 2008 og styrkti stöðu Laugardals sem miðlægs íþrótta- og tómstundastaðar fyrir höfuðborgina.