Gilsbakkakirkja

Background

History & Background

Saga Gilsbakkakirkju er djúpt rótgróin í miðaldasögu Íslands, fyrst nefnd í kirknatali Páls Jónssonar Skálholtsbiskups frá því um 1200. Í kaþólskum sið var hún helguð Maríu guðsmóður, Mikkjáli erkiengli og Nikulási biskupi, sem endurspeglar víðtæka dýrkun dýrlinga á þeim tíma. Samkvæmt Vilkinsmáldaga 1397 var öll Gilsbakkajörðin eign kirkjunnar, sem undirstrikar mikilvæg efnahagsleg og trúarleg áhrif hennar á svæðinu. Þar var að líkindum fljótlega staður eða prestssetur og þar sátu prestar allt til 1918 þegar Gilsbakkasókn var sameinuð Reykholtssókn. Þjónuðu Gilsbakkaprestar jafnan kirkjunni í Síðumúla og framan af öldum, allt til 1605, Stóra-Ásskirkju. Gilsbakkasókn náði frá Sámsstöðum að Hallkelsstöðum en frá 1812 til Kalmannstungu, en þá var Kalmannstungukirkja aflögð. Gilsbakkakirkja var afhent söfnuðinum til eignar og umsjár árið 1907. Núverandi kirkja er frá 1908 en var endurbyggð 1953, sem er vitnisburður um hollustu samfélagsins. Löng og samfelld saga hennar gerir hana að mikilvægum hluta af trúarlegri og byggingarlistalegri arfleifð Íslands.

Gilsbakkakirkja, sem er staðsett í fögru landslagi Vesturlands, er meira en bara kirkja; hún er djúpstæður hlekkur við langa sögu og menningarlega sjálfsmynd eyjunnar. Hrein hvít framhlið hennar, skreytt heillandi bogadregnum gluggum, er toppuð með áberandi rauðu þaki og spíru sem kórónuð er með krossi, sem skapar heillandi sjón gegn oft dramatískum íslenskum himni. Kirkjan, þótt núverandi bygging sé frá 1908 og hafi verið endurbyggð 1953, á sér sögu sem nær aftur til 13. aldar, sem gerir hana að einum af sannarlega fornum trúarlegum stöðum Íslands. Gestum er boðið að rölta um friðsælan garðinn, þar sem lítill kirkjugarður með veðruðum legsteinum og áberandi trékrossi talar sínu máli um langvarandi tengsl samfélagsins við þennan helga stað. Umhverfið býður upp á kyrrláta umgjörð, tilvalið fyrir rólega íhugun og til að njóta óspilltrar fegurðar íslenskrar sveitar. Gilsbakkakirkja felur í sér seiglu og djúpa trú Íslendinga, stendur sem rólegur vörður arfleifðar í landslagi sem mótað er af náttúrunni.