Búðakirkja

Bakgrunnur

Saga og bakgrunnur

Búðakirkja er í Ingjaldshólsprestakalli í Snæfells- og Dalaprófastsdæmi. Bent Lauritzson, sænskættaður maður sem bjó á Búðum í lok 17. aldar fékk því til vegar komið að hin fornfálega hálfkirkja í Hraunhöfn var flutt þaðan og endurbyggð á Búðum rétt um 1700. Talið er að hinn farlama skáldspekingur Guðmundur Bergþórsson, sem lést árið 1705, hafi verið meðal allra fyrstu – ef ekki fyrstur – þeirra er fengu legstað að Búðakirkju. Árið 1816 var Búðakirkja lögð niður. Steinunn Lárusdóttir barðist fyrir endurreisn Búðakirkju og fékk konungsleyfi til þess 1847 og árið eftir reis ný kirkja á gamla grunninum. Hún var endurreist 1987 í upprunalegri mynd og vígð 6. sept. 1987.

Búðakirkja, hin helgimynda svarta kirkja, er ómissandi kennileiti á Snæfellsnesi í Vestur-Íslandi, þekkt fyrir sláandi útlit og friðsælt umhverfi. Sjónrænt er kirkjan meistaraverk naumhyggjulegrar hönnunar, með dökkum timburklæðningu og þaki sem stendur í skörpum andstæðum við björtu hvítu hurðirnar, gluggana og turninn. Þessi skörpu fegurð er magnaðri af einangruðri staðsetningu hennar, staðsett á grænu túni, lágum steinvegg og tignarlegum, oft snæviþöknum, fjöllum svæðisins. Saga kirkjunnar er jafn grípandi og fagurfræði hennar. Fyrst stofnuð um 1700 eftir að hálfkirkja var flutt frá Hraunhöfn, þjónaði hún samfélaginu í yfir öld áður en hún var lögð niður árið 1816. Hins vegar, með óeigingjörnu starfi Steinunnar Lárusdóttur, var konungsleyfi fengið og ný kirkja reis á gömlum grunni árið 1848. Núverandi mynd hennar er afrakstur trúfastrar endurreisnar sem lauk árið 1987, sem varðveitti upprunalegan sjarma hennar. Gestir geta skoðað friðsælt kirkjulóðið, dáðst að einstakri byggingarlistinni og notið djúprar róar í íslenska landslaginu sem umlykur hana. Þetta er kjörinn staður fyrir ljósmyndun, íhugun og til að upplifa hluta af langvarandi menningar- og trúararfi Íslands. Sameinaðu heimsókn þína með könnun á nálægu Búðahrauni og svarta sandströndinni fyrir sannarlega ógleymanlega upplifun.