Þúfa

Bakgrunnur

Saga og bakgrunnur

Þúfan var hugsuð og sköpuð af íslensku listakonunni Ólöfu Nordal og opnuð almenningi árið 2013. Verkefnið miðaði að því að skapa tengingu milli borgarumhverfisins og djúpsæra sögulegra tengsla þess við sjóinn og fiskveiðiðnaðinn. Sýn Ólafar var að skapa íhugunarstað sem heiðraði hefðbundnar íslenskar venjur, sérstaklega forna aðferð við að þurrka fisk í opnum hjöllum. Framkvæmdin fólst í því að byggja umtalsverðan jarðvegshól, vandlega mótaðan og þakinn grasi, til að líkja eftir náttúrulegu landslagi. Á tindinum var reist hefðbundin hjall, sem þjónaði bæði sem brennipunktur listaverksins og sem virkt mannvirki þar sem hægt er að þurrka fisk. Þessi samþætting listar, náttúru og menningararfs gerir Þúfuna að meira en bara skúlptúr; hún er lifandi minnismerki sem brúar fortíð og nútíð og býður heimamönnum og gestum upp á einstakt sjónarhorn á sjálfsmynd Íslands.

Þúfa, sem þýðir 'mound' eða 'tussock' á íslensku, er sérstæð opinber listinnsetning eftir listakonuna Ólöfu Nordal, sem lauk við árið 2013. Hún er staðsett á lítilli eyju tengdri Grandasvæðinu í gömlu höfninni í Reykjavík og er þessi manngerða grashæð sláandi andstæða við iðnaðarumhverfi sitt, þar á meðal hvítu byggingarnar og stóru geymslutankana sem sjást í bakgrunni. Gestir geta gengið upp varlega, krókótta leið upp hæðina til að ná á toppinn, þar sem stendur lítil, hefðbundin fiskihjall. Þessi hjall er ekki bara til skrauts; hún er virkt rými þar sem fiskur, oft þorskur eða ýsa, er hengdur til þerris, sem tengir listaverkið beint við sögulega fiskveiðimenningu Íslands og hefðina að gera hákarl. Frá toppnum er útsýnið sannarlega gefandi, og nær yfir iðandi hafnarstarfsemi, litríka borgarlínuna, Hörpu tónlistarhús og stórfenglegan Faxaflóa með umlykjandi fjöllum. Þetta er staður fyrir rólega íhugun, einstakt ljósmyndatækifæri og áþreifanleg tenging við bæði listræna nýsköpun Íslands og langvarandi sjávararfleifð þess. Nálægi gulur viti eykur enn á fagurt hafnarumhverfið og gerir Þúfuna að eftirminnilegri viðkomu.